BAHARDA VEDA

Değerli okurlarımız,

Büyük şehrin betonları arasında baharın gelişini ne kadar fark edebiliyorsunuz bilemiyorum, ama ben teselliyi şairlerin, meselâ Nedim'in şiir bahçelerinde gezinti yapmakta buluyorum.

"Erişdi nev-bahâr eyyâmı açıldı gül ü gülşen

Çirâgan vakti geldi lâlezârın dîdesi rûşen"

***

Baharın erişmesi ile birlikte toprağın zindanından yağmurun ipine tutunup çıkan bütün çiçeklerin dilini anlayabilenlere ne mutlu! Küreselleşme söylemlerinin usanç vermeye başladığı, ulusal değerlere bağlı asil duruşların ilkel insan davranışı olarak algılandığı bir dönemde, çiçeklerin dili bir yana kendi dilini ve hafızasını kaybetmiş olanları görünce, Recâî-zâde Mahmud Ekrem'in duygularına ortak olup;

"Gül hazin...sünbül perîşân...bağzârın şevki yok...

Derdnâk olmuş hezâr-ı nağmeksârın şevki yok...

Başka bir hâletle çağlar cûybârın şevki yok...

Âh edip inler nesîm-i bî karârın şevki yok...

Geldi ammâ neyleyim sensiz bahârın şevki yok!"

Demekten kendimi alamıyorum.

***

İki yıl süren görevim gereği, toplam sekiz sayıda sizlerle birlikte olmanın, size bu köşeden hitap etmenin engin mutluluğunu yaşadım. Bu süre içerisinde sürçülisan ettikse affoluna... Bu sayımızda da bütün sayılarımızda olduğu gibi sizlere daha iyiyi sunmaya çalıştık. Herkesi kucaklayan Yunusça sevgi ve hoşgörü temelinde yürütülen bütün çalışmaların hep daha iyiyi hedefleyerek sürmesini temenni ediyor, sizlere Cemal Yeşil'in bir rubaîsi ile veda etmek istiyorum:

"Her son gibidir: Sürekli, gerçek ve yalın,

Son noktası ömrümce süren bir masalın.

İçlenmeğe değmez yolum ayrıldı diye,

Üç beş gününüz var gülecek...hoşça kalın."